سخت شدن آلومینیوم یک فناوری کلیدی برای افزایش ارزش کاربردهای صنعتی آن است که اصول، فرآیند، آزمایش و سایر جنبه های اصلی را پوشش می دهد. این مقاله بر روی هسته سخت شدن سن تمرکز می کند، نکات کلیدی عملیات عملی را جدا می کند و به تسلط دقیق بر مهارت های تقویت پروفیل های آلومینیومی کمک می کند.
"سخت کردن آلومینیوم" به چه معناست؟
سخت شدن آلومینیوم، همچنین به عنوان سخت شدن با سن یا سخت شدن بارش شناخته می شود، یک فرآیند اصلی برای افزایش استحکام و سختی آلومینیوم و آلیاژهای آلومینیوم از طریق عملیات حرارتی است. اصل اصلی این است که آلومینیوم تا دمای خاصی گرم می شود تا عناصر آلیاژی به طور کامل حل شوند و سپس به سرعت سرد شوند تا یک محلول جامد فوق اشباع تشکیل شود. این ریزساختار ناپایدار منجر به رسوب آهسته ذرات فاز رسوبشده ریز میشود، که به طور موثری مانع حرکت نابجایی درون فلز میشود، بنابراین خواص مکانیکی پروفیل را بدون تغییر شکل آن به طور قابلتوجهی افزایش میدهد. این فرآیند به طور گسترده در صنعت مدرن استفاده می شود، به ویژه در سناریوهایی که نیاز به تعادل بین قدرت و سبکی دارند. بر خلاف سایر روش های سخت شدن، سخت شدن سن می تواند به طور دقیق خواص آلومینیوم را تنظیم کند و از ثبات ابعادی بالایی در طول فرآیند برخوردار است، و آن را به یک پشتیبانی فناوری کلیدی برای هوافضا، خودرو و سایر زمینه های پیشرفته تبدیل می کند.
مزایای کلیدی سن سخت شدن آلومینیوم
سخت شدن سن تعدادی جهش عملکرد را به پروفیل های آلومینیومی می آورد و به آنها مزایای غیرقابل جایگزینی در طیف گسترده ای از سناریوهای کاربردی می دهد. اولا،استحکام و سختیپروفیل های آلومینیومی به طور قابل توجهی بهبود یافته است. از طریق اثر تقویتکننده ذرات فاز رسوبشده، استحکام کششی و سختی پروفیلهای آلومینیومی میتواند به چندین برابر حالت تصفیهنشده برسد، در حالی که چگالی کم را حفظ میکند، بنابراین نیاز اصلی «سبک و قوی» را درک میکند. ساختار دانه بهینه یکی دیگر از نکات برجسته است، کنترل دقیق پارامترهای فرآیند می تواند توزیع یکنواخت فاز ریز رسوبی را تشکیل دهد، به طوری کهخواص مکانیکی آلومینیوم پایدارتر است، برای جلوگیری از شکست ناشی از نقاط ضعف محلی. از نظرمقاومت در برابر سایش و مقاومت در برابر خوردگیسختی سطح آلومینیوم سخت شده برای مقاومت بهتر در برابر اتلاف اصطکاک افزایش می یابد و برخی از آلیاژها برای افزایش مقاومت در برابر خوردگی درمان می شوند که به ویژه برای محیط های خشن مانند دریایی و فضای باز مناسب است. ثبات ابعادی همچنین یک مزیت برجسته از سخت شدن سن، تغییر شکل فرآیند عملیات حرارتی بسیار کوچک است، می تواند الزامات دقت ابعادی قطعات دقیق را برآورده کند. علاوه بر این، با تنظیم دما و زمان پیری، میتوان خواص مکانیکی آلومینیوم را به صورت انعطافپذیر تنظیم کرد تا بهترین تعادل بین استحکام، چقرمگی، شکلپذیری را پیدا کند و در مقایسه با سایر فرآیندهای تقویت، سخت شدن سن مقرونبهصرفهتر و مناسبتر برای تولید صنعتی در مقیاس بزرگ است.
انواع مختلف حرارت آلومینیومدرمان
آنیل کردن
آنیل یکی از اساسی ترین فرآیندها در عملیات حرارتی آلومینیوم است و برای از بین بردن سخت شدن کاری که در حین کار سرد، آهنگری و سایر فرآیندها رخ می دهد، استفاده می شود. این فرآیند شامل حرارت دادن آلومینیوم تا محدوده دمایی 570 درجه فارنهایت تا 770 درجه فارنهایت، 30 دقیقه تا 3 ساعت بسته به اندازه پروفیل و ترکیب آلیاژ، و سپس سرد شدن آهسته تا دمای اتاق است. این فرآیند سطوح لغزش داخل آلومینیوم را بازیابی می کند، تنش های داخلی انباشته شده را آزاد می کند و ساختار دانه را دوباره تثبیت می کند. شکل پذیری آلومینیوم آنیل شده به طور قابل توجهی افزایش یافته است، و انجام خمش، مهر زنی و سایر فرآیندهای شکل دهی بعدی را آسان تر می کند، همچنین اعوجاج تاب خوردگی را که در هنگام ریخته گری ایجاد می شود و از ترک خوردن در حین استفاده جلوگیری می کند. هم آلیاژهای قابل عملیات حرارتی و هم آلیاژهای غیر قابل عملیات حرارتی را می توان برای بهبود فرآیند پذیری آنیل کرد.
گرمای محلولتیدرمان مجددپراس
اسعملیات حرارتی محلول یک مرحله حیاتی قبل از سخت شدن سن است و هدف اصلی آن حل کامل عناصر آلیاژی در آلومینیوم برای تشکیل یک محلول جامد تک فاز همگن است. این فرآیند شامل حرارت دادن آلومینیوم به دمای 825 درجه فارنهایت تا 1050 درجه فارنهایت (کمی کمتر از نقطه ذوب آلیاژ)، با زمان نگهداری که بر اساس اندازه قطعه تنظیم می شود، از حدود 10 دقیقه برای قطعات کوچک تا 12 ساعت برای قطعات بزرگ متغیر است. پس از گرم شدن، آلومینیوم به سرعت خاموش می شود، معمولاً در آب یا محلول پلیمری. خاموش کردن آب سریع است و از رسوب اولیه عناصر آلیاژی تا حد ممکن جلوگیری می کند و از محلول جامد فوق اشباع اطمینان می دهد.در حالی که کوئنچ پلیمری برای اشکال پیچیده یا پروفیل های دیواره نازک مناسب تر است، تنش های داخلی ایجاد شده در طول فرآیند خنک سازی را کاهش می دهد و خطر ترک خوردگی و تغییر شکل را کاهش می دهد. پس از تصفیه محلول جامد، آلومینیوم در حالت نرم قرار می گیرد که ماشینکاری بعدی را تسهیل می کند و آن را برای سخت شدن سنی نهایی آماده می کند.
همگن کردن
هموژنیزاسیون عمدتاً برای ریختهگری پروفیلهای آلومینیومی برای حل مشکل تفکیک ترکیبی که در طول فرآیند ریختهگری رخ میدهد استفاده میشود. در طول خنکسازی ریختهگری، لایه بیرونی آلومینیوم ابتدا جامد میشود و دانههای آلومینیوم خالص را تشکیل میدهد، در حالی که عناصر آلیاژی با نقطه ذوب بالاتر در مرکز جمع میشوند و در نتیجه خواص داخلی و خارجی پروفیل ناهموار میشوند و بر پردازش و استفاده بعدی تأثیر میگذارند. عملیات هموژنیزاسیون با گرم کردن آلومینیوم ریختهگری شده تا دمای 900 درجه فارنهایت تا 1000 درجه فارنهایت انجام میشود، آن را برای مدتی نگه میدارد تا عناصر آلیاژی کاملاً پخش شوند و به توزیع یکنواخت اجزاء برسند و سپس به آرامی آن را خنک کنند تا این حالت ثابت شود. پس از تصفیه، خواص مکانیکی کلی آلومینیوم ریختهگری شده ثابت است و فرآیند آن را دشوارتر میکند و به طور موثر از شکست قالبگیری یا شکست ساختاری در طول استفاده به دلیل تفاوتهای ترکیبی موضعی جلوگیری میکند.
پیری
درمان پیری پیوند اصلی سخت شدن آلومینیوم است که به دو روش پیری طبیعی و پیری مصنوعی تقسیم می شود، ماهیت این است که اجازه دهید محلول جامد فوق اشباع پس از درمان با محلول جامد رسوب ذرات فاز بارش ریز یکنواخت انجام شود. پیری طبیعی نیازی به حرارت اضافی ندارد، آلومینیوم خاموش شده را می توان در یک محیط دمای اتاق قرار داد، بیشتر اثر سخت شدن در عرض 24 ساعت تکمیل می شود، به طور کامل تثبیت می شود می تواند به طور قابل توجهی استحکام و سختی را بهبود بخشد. این روش برای سناریوهایی که نیاز به چرخه تولید بالا و الزامات عملکرد نسبتاً ملایم ندارند مناسب است، اما باید توجه داشت که فرآیند قالبگیری باید در اسرع وقت پس از اتمام فرآیند پیری انجام شود تا از سختی بیش از حد بر عملکرد جلوگیری شود. پیری مصنوعی (همچنین به عنوان سخت شدن بارش شناخته می شود) با گرم کردن فعال، گرم کردن آلومینیوم تا دمای 240 درجه فارنهایت تا 460 درجه فارنهایت، 6 تا 24 ساعت نگه داشتن و سپس سرد کردن، بارش فاز رسوبی را تسریع می بخشد. این روش در کنترل خواص کارآمدتر و دقیقتر است و به آلومینیوم اجازه میدهد تا به سطوح مقاومت بالاتری برای کاربردهای پیشرفته که در آن سختی حیاتی است، دست یابد. پارامترهای پیری مصنوعی متفاوت استبه طور قابل توجهی از آلیاژی به آلیاژ دیگر و نیازمند پروفیل های دما و زمان دقیق بر اساس مواد خاص است.
آشنایی با نامگذاری دمای آلومینیوم و انواع رایج
اکستروژن های آلومینیومی دارای یک کد وضعیت خطی متصل به شماره آلیاژ پایه هستند، به عنوان مثال، "-T73" در 7075-T73 کد وضعیت است. آلیاژهای آلومینیوم دارای چهار نام اصلی هستند: -F (ماشینکاری شده)، -O (آنیل شده)، -H (سخت شده با کرنش)، و -T (عملیات حرارتی شده). نام پنجم، - W، برای توصیف وضعیت خاموش پس از عملیات حرارتی محلول و قبل از پیری مصنوعی یا پیری در دمای اتاق استفاده میشود. در زیر تعاریف خاصی برای هر نوع شرایط وجود دارد: H111: برای محصولات با سخت شدن کرنش کمتر از الزامات مورد استفاده قرار می گیردوضعیت H11 کنترل شده H112: برای محصولاتی اعمال می شود که به طور طبیعی در طول قالب گیری شرایط خاصی را به دست آورده اند (بدون کنترل خاصی برای سخت شدن کرنش یا عملیات حرارتی)، اما دارای محدودیت های خاصیت مکانیکی تعریف شده هستند. کدهای شرایط سری H زیر منحصراً برای آلیاژهای آلومینیوم تغییر شکل یافته با محتوای اسمی منیزیم بیش از 4٪ استفاده می شود: H311: برای محصولات با سخت شدن کرنش کمتر از الزامات شرایط کنترل شده H31. T1: به طور طبیعی پس از خنک شدن توسط فرآیند تشکیل در دمای بالا به حالت اساساً پایدار پیر می شود. T2: شرایط آنیل شده (قابل استفاده فقط برای محصولات ریخته گری). تی3: کار سرد پس از عملیات حرارتی محلول، قابل استفاده برای محصولاتی که استحکام با کار سرد افزایش می یابد، یا در مواردی که نقش سرد کاری در فرآیند تسطیح و صاف کردن در در نظر گرفتن محدودیت های خواص مکانیکی گنجانده شده است. T4: عملیات حرارتی محلول جامد پس از پیری طبیعی به حالت اساساً پایدار، قابل استفاده برای عملیات حرارتی محلول جامد بدون کار سرد، یا کار سرد در فرآیند تسطیح، صاف کردن، نقش کار سرد در ارزش محدود خواص مکانیکی در نظر گرفتن محصول گنجانده نشده است. T5: پس از خنک شدن با فرآیند قالب گیری در دمای بالا، درمان پیری مصنوعی. T6: عملیات حرارتی محلول به دنبال پیری مصنوعی، محدودیتهای خواص مکانیکی تحت تأثیر کار سرد قرار نمیگیرند، اکثر آلیاژها در حالت W و حالت T4 میتوانند پس از پیری مصنوعی به حالت T6 برسند. T7: عملیات حرارتی محلول به دنبال تثبیت، مناسب برای محصولاتی که فراتر از نقطه حداکثر استحکام تثبیت شده اند تا به کنترل رشد ابعادی و کنترل تنش پسماند دست یابند. T8: عملیات حرارتی محلول جامد به دنبال کار سرد و سپس پیری مصنوعی، برای محصولاتی که در آنها استحکام با کار سرد افزایش یافته است یا در مواردی که نقش سرد کاری در فرآیند تسطیح و صاف کردن در در نظر گرفتن محدودیت های خواص مکانیکی در نظر گرفته شده است.
عوامل موثر بر سختی آلومینیوم
محتوای عنصر آلیاژی
عناصر آلیاژی عوامل اساسی تعیین کننده سختی پروفیل های آلومینیومی هستند و نسبت عناصر مختلف به طور مستقیم بر اثر سخت شدن تاثیر می گذارد. به عنوان مثال، آلیاژ آلومینیوم 7075 حاوی 5.1٪ - 6.1٪ روی، 1.2٪ - 2.0٪ مس و 2.1٪ - 2.9٪ منیزیم است، سختی به طور قابل توجهی بالاتر از آلیاژ آلومینیوم 6061 است، در حالی که آلیاژ آلومینیوم 6061 با منیزیم (1.0٪ - 0.0٪ آلیاژ اصلی) و آلیاژ 4٪ -0 در 5٪ است. عناصر، سختی نسبتا کم است، اما با جوش پذیری و فرآیند پذیری بهتر. روی، مس و منیزیم عناصر اصلی برای افزایش سختی آلومینیوم هستند و محتوای آنها باید دقیقاً مطابق با الزامات کاربرد تنظیم شود: محتوای بالای عناصر آلیاژی برای دستیابی به استحکام نهایی سناریو مناسب است، در حالی که یک نسبت متعادل میتواند هم استحکام و هم عملکرد پردازشی را در نظر بگیرد تا نیازهای عمومی صنعت را برآورده کند.
گرماتیدرمان مجددپآرامترها
فرآیند عملیات حرارتی ابزار اصلی برای تنظیم سختی پروفیل های آلومینیومی است و انحراف هر پارامتر مستقیماً بر سختی نهایی تأثیر می گذارد. دما و زمان نگهداری محلول جامد باید اطمینان حاصل شود که عناصر آلیاژی کاملاً حل شده اند، دمای ناکافی یا زمان نگهداری بسیار کوتاه است منجر به انحلال ناکافی می شود، اثر سخت شدن بعدی پیری تا حد زیادی کاهش می یابد. سرعت خاموش کردن، پایداری محلول جامد فوق اشباع را تعیین می کند، خنک شدن آهسته باعث می شود عناصر آلیاژی از قبل رسوب کنند و پتانسیل سخت شدن را کاهش دهد. پیری مصنوعی در درجه حرارت بسیار زیاد یا طولانی مدت باعث کاهش سختی می شود. دما خیلی کم است یا زمان کافی نیست سختی در حد استاندارد نیست. دما و رطوبت محیط طبیعی پیری نیز بر میزان سخت شدن و سختی نهایی و ذخیره تاثیر می گذارد.محیط زیست باید کنترل شود.
وضعیت تولید و تمام شده
فرآیند ساخت و وضعیت نهایی آلومینیوم بر سختی تأثیر می گذارد. آلومینیوم تولید شده توسط پرس گرم یا ریخته گری معمولاً سختی کمتری دارد. آلومینیوم سرد کار از طریق سخت کاری سخت تر است. وضعیت سطح محصول نهایی بر نتایج تست سختی تأثیر می گذارد، به عنوان مثال. لایه های اکسید شده، خراش ها و روغن می توانند باعث اعوجاج آزمایش شوند، در حالی که سطح صاف بیشتر منعکس کننده سختی واقعی است. توالی ماشینکاری بعدی نیز حیاتی است. ماشینکاری گسترده پس از سخت شدن سن ممکن است منجر به از دست دادن سختی به دلیل آزاد شدن تنش داخلی شود.
اشتباهات رایج هنگام سخت شدن آلومینیوم
تغییر شکل و سخت شدن مشکلات ترک خوردگی
سخت شدن پروفیل های آلومینیومی اغلب منجر به اعوجاج و ترک خوردن می شودسرمایش ناهموار و تنش های داخلی گوشه های داخلی تیز، تغییرات ضخامت مقطع، دیواره های نازک و اشکال نامتقارن مستعد غلظت تنش هستند و خطر ترک خوردگی را افزایش می دهند. می توان آن را از جنبه های طراحی و فرآیند حل کرد. طراحی باید گوشه های گرد باشد تا از گوشه های تیز و تغییرات ضخامت تیز جلوگیری شود. فرآیند باید با توجه به مشخصات متوسط خاموش کننده انتخاب شود، قطعات پیچیده یا دیواره نازک را می توان به جای آب خالص، محلول پلیمری انتخاب کرد. در عین حال، استفاده از جیگ و فیکسچر برای کنترل جهت قرارگیری و خنک کننده می تواند تغییر شکل را کاهش دهد.
ناکافی استاچسرسختی (زیر پیری) وOپیریپمشکلات
سخت شدن کم به دلیل پیری کم است، که می تواند ناشی از دمای بسیار پایین پیری، زمان نگهداری ناکافی، یا درمان ناکافی محلول باشد که در نتیجه عناصر آلیاژی رسوب پذیر بسیار کم است. علاوه بر این، اگر کوئنچ به مدت طولانی قبل از پیری مصنوعی باقی بماند، پیری طبیعی زودتر اتفاق میافتد و اثر تقویتی را ضعیف میکند، که ممکن است منجر به سختی نامرغوب شود. پیری بیش از حد به دلیل دما زیاد یا زمان بسیار طولانی است، در نتیجه ذرات فاز رسوبی رشد می کنند، فاصله افزایش می یابد، اثر تقویت ضعیف می شود، به طوری که سختی مواد آلومینیوم کاهش می یابد، چقرمگی افزایش می یابد. کلید تعیین سن کمتر یا بیش از حد در قوام سختی: کل دسته سختی کم یک مشکل پارامتر است، ناهمواری محلی توزیع ناهموار دمای کوره یا قطعات به دلیل چگالی بیش از حد است. برای جلوگیری از چنین مشکلاتی باید تجهیزات عملیات حرارتی را به شدت کالیبره کرد تا اطمینان حاصل شود که دقت کنترل دما در محدوده ± 5-10 درجه سانتیگراد است. با توجه به درجه آلیاژ و اندازه قطعات برای ایجاد منحنی پیری دقیق، برای جلوگیری از تنظیم کورکورانه پارامترها. قطعات خاموش شده باید در اسرع وقت به فرآیند پیری مصنوعی منتقل شوند، به طور کلی نباید بیش از 4 ساعت طول بکشد تا از افزایش پیری طبیعی جلوگیری شود.
اقدامات احتیاطی برایاسثانویهاچخوردنتیدرمان مجدد
هنگامی که اثر سخت شدن آلومینیوم در حد استاندارد نباشد، در برخی موارد می توان با عملیات حرارتی ثانویه اصلاح کرد، اما باید از مشخصات دقیق پیروی کرد. عملیات حرارتی ثانویه معمولاً به عملیات محلول مجدد و پیری نیاز دارد، اما اگر آلومینیوم چندین عملیات حرارتی را پشت سر گذاشته باشد، ممکن است منجر به اندازه دانه درشت شود که بر عملکرد کلی تأثیر می گذارد. دمای محلول جامد ثانویه باید کمی کمتر از بار اول باشد، برای جلوگیری از گرمای بیش از حد منجر به رشد دانه یا ذوب مرز دانه شود. رفع نیاز به توجه بیشتر به یکنواختی خنک کننده، زیرا سخت شدن اولیه تنش داخلی پیچیده و آسان به ترک ثانویه است. پس از عملیات حرارتی دوم، سختی و عملکرد باید دوباره آزمایش شود تا از انطباق با الزامات اطمینان حاصل شود.
نحوه تست سختی آلومینیوم
تست سختی راکول
تست سختی راکول در تست سختی آلومینیوم آسان است و برای کنترل کیفیت دسته ای مناسب است. سختی با عمق فرورفتگی فرورفتگی تحت بار تعیین می شود و مقدار سختی با محاسبه اختلاف عمق پس از بارگذاری اولیه و بار اصلی محاسبه می شود. تست سختی پروفیل آلومینیوم عمدتاً مقیاس HRB را با استفاده از بار 100 کیلوگرمی و فرورفتگی توپ فولادی مناسب برای آلومینیوم با سختی کم اتخاذ می کند. آلومینیوم تقویت شده با سختی بالاتر می تواند مقیاس دیگر راکول را انتخاب کند. این روش سریع، خواندن مستقیم، فرورفتگی کوچک و آسیب کمی به پروفایل است.
برینلاچسرسختیتیest
تست سختی برینل توپ فولادی با قطر بزرگ و بار بزرگ را اتخاذ می کند که برای تشخیص پروفیل های آلومینیومی ریخته گری دانه درشت یا قطعات آلومینیومی بزرگ مناسب است. یک فرورفتگی بزرگ روی سطح ایجاد میکند، تفاوتها در ترکیب مواد و اندازه دانه را بهطور میانگین نشان میدهد و یک مقدار سختی نماینده به دست میآورد. آزمایش نیاز به اندازه گیری قطر فرورفتگی و محاسبه مقدار HB دارد، که می تواند از قضاوت نادرست نقاط سخت و نرم محلی جلوگیری کند و سختی کلی را منعکس کند، اما فرورفتگی بزرگ است و برای محصولات نهایی دقیق مناسب نیست.
ویکرزاچسرسختیتیest
تست سختی ویکرز همه کاره است و می تواند سختی های مختلف پروفیل های آلومینیومی را اندازه گیری کند. از یک فرورفتگی چهار ضلعی الماسی استفاده می کند، یک بار متغیر اعمال می کند و سختی را با توجه به مورب فرورفتگی محاسبه می کند. محدوده بار گسترده، تست میکروسکوپی و ماکروسکوپی، قادر به اندازه گیری پوشش ها، مناطق کوچک و سختی کلی، دقت بالا، مناسب برای تحقیقات علمی و سایر سناریوهای سخت، اما به پرسنل متخصص برای عملیات و تجزیه و تحلیل نیاز دارد.
تست سختی Knoop
تست سختی Knoop از یک فرورفتگی الماسی شکل برای تشکیل یک فرورفتگی نازک استفاده می کند و سختی را با اندازه گیری قطر بلند محاسبه می کند. بار 10-1000 gf آن برای آزمایش مواد شکننده، آلومینیوم نازک، پوشش ها و مناطق نزدیک به لبه مناسب است. فرورفتگی کم عمق و طولانی از ترک خوردن نمونه جلوگیری می کند و به ویژه برای آلومینیوم نازک یا سطحی مناسب است. برای آلومینیوم ناهمسانگرد، تنظیم جهت تست تفاوتهای سختی را منعکس میکند و دادههای عملکرد جامعتری را ارائه میدهد.
تست سختی ریشتر
تست سختی ریشتر یک روش قابل حمل و بازرسی در محل است که سختی آلومینیوم را با ضربه زدن به یک توپ کاربید تنگستن بر روی سطح ارزیابی می کند.اندازهگیری نرخ بازگشت، با نرخهای برگشت بالاتر که منجر به سختی بیشتر میشود. تست سختی ریشتر انعطاف پذیر، سریع و محدود به نمونه ها نیست و برای نمونه برداری از قطعات کار بزرگ مناسب است. با این حال، دقت پایین و مستعد شرایط سطحی است، بنابراین معمولاً برای غربالگری اولیه استفاده میشود، در حالی که بخشهای حیاتی هنوز باید با روشهای دقیق دیگر ترکیب شوند.
ساحلاچسرسختیتیest
تست سختی ساحلی بیشتر برای آزمایش الاستومرها و پلاستیک های نرم استفاده می شود و کمتر در آزمایش پروفیل آلومینیوم استفاده می شود، اما می توان از آن برای ارزیابی سختی سطح نرم استفاده کرد.آلومینیومآلیاژها یا کامپوزیت های زمینه آلومینیومی. اصل این است که عمق فرورفتگی را با استفاده از یک فرورفتگی فنری، با مقیاسهای مختلف مربوط به محدودههای سختی مختلف اندازهگیری کنیم، به عنوان مثال. Shore A برای لاستیک های نرم و Shore D برای پلاستیک های سخت. در تست آلومینیوم، تست سختی Shore فقط برای سناریوهای خاص قابل استفاده است. در صورت نیاز به ارزیابی سختی پوشش های نرم روی سطح آلومینیوم یا آزمایش پروفیل های آلومینیوم خالص با سختی بسیار کم، باید به انتخاب مقیاس مناسب برای جلوگیری از اعوجاج نتایج آزمایش توجه کنید.
نتیجه گیری
سخت شدن پروفیل های آلومینیومی نیازمند تعادل بین پارامترهای فرآیند، خواص آلیاژ و استانداردهای آزمایش است تا از تصورات غلط رایج جلوگیری شود. استفاده علمی از روش های عملیات حرارتی و آزمایش می تواند عملکرد آلومینیوم را به حداکثر برساند و نیازهای پیشرفته بسیاری از زمینه ها را برآورده کند.
شرکت صنعتی هنان رتوپ، آموزشی ویبولیتین هر زمان که نیاز داشته باشید آنجا خواهد بود
پیری
